خیابان یکطرفه

گوش

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Sat, 24 Oct 2009 10:13:00 +0000

این شعر به هیچ کس ربط مستقیم ندارد. حتا به هیچ واقعه ی مستقیمی. این شعر تنها واکنشی منفعلانه در برابر سونامی سر و صداست. سرو صداهایی در حوالی گوش خودم و شاید خیلی از شما.

... فریاد
بوی دلهره دارد
بوی مسخره ی لجن...

بهارِ دوباره ی پاییز،
آشوبِ گرمِ آسفالت های خرداد،
یک تنِ خاکستریِ خلص،
شمارشِ نعشِ جا پاهای لگد کوب،
تو گوشم فریاد
بوی دلهره دارد

زرد و زرد و زرد مژه هام
رگبارِ اشک های نقره
روی چاک چاکِ باروت
پیرهن
نوش نوشِ خلاص
تو گوشم فریاد
بوی مسخره ی لجن میده

صندلی، خالی مانده باز کنارم، با ترس و تعظیم، و همینطور که فریاد بوی مسخره ی دلهره دارد پچ پچه می شود تو گوشم: «چه دلی داشتی وایس تادی تا حالا»!
تو گوشم یه عالم صندلی خالیه که فریادشون بوی مسخره ی لجن می ده

به نام خنجر

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Fri, 25 Sep 2009 17:23:00 +0000

شعری که پیش رو دارید، در زمستان سال 1381 نوشته و به دوست یگانه ام «بهزاد کاظمی» تقدیم شد. اگر چه بهزاد هیچوقت این شعر را دوست نداشت و گمان نمی کنم تا حال هم نظرش عوض شده باشد، اما خود گمان می کنم او لایق ترین فرد برای تقدیم این شعر است. از همیشه تا هنوز

تا «عین القضات» نجیب
تا «ویکتور خارا»
راه آمدیم
خنجر به سینه پشت کرده و دشنام می گفت:
«کار من نبود!»

خنجر نبود
راست می گفت
خنجر فقط مجسمه ای بود
که از استخوان های «هابیل» ساخته بودند اش
بی چشم و بی لباس
و از ما فقط
همین استخوان های بُراق
تصویر «هل من مبارز» بود.

اشتباه آمدیم
اشتباه
بهتان به خنجر روا نبود
ما خود به قتال شیفته بودیم
مومن به کابوس تاریخ
در قفسه های کهنه
بایگانی شدیم.

بچه که بودیم
مردی مُرده با ریش های بلند
یک بار گفته بود:
فراموش کن که زنده ای
یا بی حضور خودت زنده باش
کلاشی بگیر و خودت را نشانه کن
و ما چه غلیظ مرده بودیم و خیال کرده بودیم:
رنگ سرخ
یک ضرورت است
کلاش
یک ضرورت است
لژیون
یک ضرورت است و ناگزیر
مرگ
یک ضرورت است.

ما از «حلاج»
تا «میرزاده عشقی» دویده بودیم
و خنجر همان مجسمه بود
که از استخوان های «لورکا» تراشیده بودند اش.

چه سال ها
که خون های بی تقصیر
باریده بودند و سهم ما
از آن فقط نام خنجر بود
که با سینه های بُراق مان تصویرش کردیم.

مردی که زیاد می دانست!

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Sun, 06 Sep 2009 13:26:00 +0000

«محرومیت رتبه اول کارشناسی ارشد از تحصیل» وقتی خبر را روی خروجی چند سایت خواندم از خودم شرمم شد. خجالت کشیدم که به سروش می گفتم: «قبولت می کنند.» شرمم شد که حتا امید داشتم سروش «ستاره دار» نمی شود. ستاره دار برای چه؟ دور و نزدیک خبرش را داشتم که سرش به درس گرم است و قاطی هیچ بازی ای نشده است. مگر قرار نبود درسش را بخواند؟ مگر قرار نبود راه آکادمیک را در پیش بگیرد و وارد هیجانات نشود؟ خب نشد! نشد و این را همه ی آنها که سروش را می شناختند در این 1 سال و اندی دیدند. دیدند که درس می خواند. این را من هم می دیدم چه برسد به آنها که هر روز سراغش را داشتند. در روزهای سرسام آور بعد از انتخابات هم در هیچ آشفته بازاری قاطی نبود. قبول نداشت و ندارد این بازی ها را. حالا این چه شوخی مضحکی است که راه افتاده؟ با این افتضاح چه باید کرد؟
برای آنها که نمی دانند می گویم. سروش ثابت را از سال 80 زمانی که محصل مدرسه تیزهوشان بود می شناسم. زمانی که در خیابان های شیراز همه در به در یک پراید سفید بودند تا زیر پایشان باشد و پنجشنبه ها در عفیف آباد و ملاصدرا و چمران خط بزنند، سروش و چند تایی دیگر از هم مدرسه ای هایش یک پایشان در «کارگاه نجوم» بود و پای دیگرشان در «شب شعر». ساعتی به حل مسئله ریاضی مشغول بودند و ساعتی دیگر به هنر می نگریستند. اما در همه ی آنها سروش نبوغی ویژه داشت. سروش محصل دبیرستان بود که شعر پست مدرن گفت. همان سال ها جشنواره جوان خوارزمی به او مدال داد و المپیادها هر ساله میزبانش شدند. دبیرستان که تمام شد در بهترین دانشگاه فنی کشور و در رشته ای خاص و ممتاز پذیرفته شد و در کنار همه ی اینها خواند و خواند و خواند. تا آنجا که با شهامت می توانم بگویم به سن و سال او کمتر جوانی را در حوزه مطالعات علوم انسانی در عین اشراف به علوم پایه و ریاضیات سراغ دارم. حالا هم که دیدید عملش را در کسب رتبه ی کارشناسی ارشد.
آقایان!
شما که این همه از باز شدن فضا برای شکفتن استعدادها و از آن هم بالاتر باز شدن دایره ی مدیران تا سطح نخبگان دم می زنید، دست کم تعیین بفرمایید نخبه از نظر تیزبین و نکته سنج شما یعنی چه؟ چند جوان در این مملکت می شناسید که در عین تحصیل علوم پایه و اشراف به این رشته، در عوالم ادبیات و هنر و علوم انسانی هم توانایی خود را در سطحی مقبول نشان دهد و در اقدامی شجاعانه و با تغییر رشته تخصصی در یکی از رشته های اساسی علوم انسانی در کشور رتبه ی نخست بیاورد؟
صاحب منصبان!
در کشوری که مع الاسف رسانه ها و نمایندگان مجلسش گه گدار دسته گل دکترا و فوق لیسانس های تقلبی مدیران و مسئولان را از آب بیرون می کشند. در کشوری که دلالان اخذ مدارک علمی جعلی از بس پول در آوردند در بهترین نقاط تهران سکنی می گزینند. در زمانه ای که دانشجویان اقصی نقاط مملکت به جرم های ناکرده زیر مشت و لگد له می شوند و اگر جان سالم به در برند فرار را بر قرار ترجیح می دهند، قبول کنید عدم پذیرش امثال سروش ثابت در بهترین دانشگاه های کشور تلف کردن سرمایه های انسانی است. قبول کنید برای چنین جوانانی راهی جز جلای وطن نمی ماند. بدانید مسبب عقب ماندگی علمی ما دیگر دست های پشت پرده و رنگی خارجی نیست، بلکه خود ماییم.
اما تو سروش!
بدان که کار تو درست بوده. تو اشتباه نکردی که فارغ از هیاهو و جنجال های سیاسی این روزها و روزهای پیش برای خواندن، زمان مصرف عمر کردی. می دانم که سرگذشت مردان بزرگ علم و دانش را خوب خواندی و این روزها از نزدیک تجربه اش می کنی. بدان که اگر راهت به همین مسیر باشد دیری نخواهد پایید که چون منی را به ضیافت نگاشته ها و سفره ی علمت دعوت خواهی کرد و من از آموخته هایت لذت خواهم برد. برقرار باشی و استوار و همیشه خندان که می دانم همواره اینچنینی.

با قفل ها

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Fri, 04 Sep 2009 11:48:00 +0000

این شعر را سال 82 گفتم و به دوست تازه دامادم نیما تقوی هدیه کردم. این روزها که دفتر «زخم و آشتی» ام را ورق می زدم به ناگاه این شعر خود را بازنمایی کرد. قصه ی نفسی ست و باز متاعی برای دامادی نیما. بخوانید:

روی جلد دفتر مشقت بنویس:
«خانه های بی شماری بر اُبر»!
می دانی که بغض ها
از ما صبورترند
یا لااقل
ساده مچاله مان می کنند
پس تو هم مثل بغض صبور باش
که چرک های کف دست
به ما می گویند
چه واژه هایی را از یاد برده ایم.
از مدرسه: ترکه و تنبیه
از خانه: خاطره و خواب
و از عشق: لبخند و یاد
*
ما را باد برده است
تا روبه روی درهای بسته بایستیم
اما کلید
بر دروازه های تردید شعله می کشد.

به بهار آغشته ای*

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Thu, 27 Aug 2009 15:40:00 +0000

تمام ابرهای آبستن

چشم انتظار گام های مشترک من و تو در کوچه های این شهرند.

تمام باران های نباریده برای ما می بارند،

فریاد صاعقه ها،

شوق با هم بودن ماست که سر رسیده است.

تو به بهار آغشته ای و من بوی تو می گیرم.

برای تو نوشتن سخت است. سخت مثل «اردی بهشت بعد از شیراز»، سخت مثل تمام شعرهای نگفته ام که هر روز تا بیایند کلمه شوند صدایت سر می رسد و به بادشان می دهد. به باد می روند تا شاید دست مایه ی شاعری دیگر شوند برای عاشقانه ای دیگر. نه! برای تو عاشقانه گفتن جان می خواهد، جانی سخت که از مهرت سخت تر باشد. عاشقانه گفتن کار جان شیفته ی من نیست که با هر نگاهت به خود می لرزد و عاشقانه هایش محو می شوند در کلامت. در مهرت و در خطوط لبخندت. نه! تو برای عاشقانه گفتن و عاشقانه نوشتن مجال نمی دهی. تو خود، یعنی یک غزل. یک عاشقانه ی تام و تمام.

برای تو نوشتن آسان است. مثل «ورق پاره های کافه» که بریده، بریده می آیند و می روند. جایی روی صفحه ی کاغذ هلاک می شوند و با دستانت به سفری ابدی می روند. هم اینگونه نوشتن است که جان پر تلاطم مرا نجات می دهد و تحفه ای به دستم می دهد تا دستانم خالی تر از اینی که هست نباشد. با همین توشه طی می کنم تا خوان رنگینمان. خیلی زود، خیلی نزدیک.

*عنوان مطلب از شعر رضا براهنی گرفته شده

تاملات احسانی: نزول ملک به جایگاه آدمیت

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Thu, 06 Aug 2009 09:37:00 +0000

زندگی آسان نیست، پایداری شجاعانه ای می خواهد. (تنسی ویلیام)

زندگی به طور ذاتی و بر اساس ویژگی هایش برای هر انسان سخت و صعب است. انسان ها موجوداتی محدودند که گه گاه با جرقه هایی روشن شده و امیدوار می شوند. اما این باز زندگی با همه ی سختی هایش است که او را در بر می کشد و مقدمات فروپاشی اش را فراهم می کند.

برای ادامه ی این راه دشوار باید به وضع قوانین تازه درونی دست زد و هشیار بود که آدم، همان آدم است. باید خود را بهانه کرد برای تاختن به سرنوشت دیگری. برای هجوم به جغرافیای زیستن دیگران. جغرافیای آدم های دیگر، چرا که چیزی به نام دیگرخواهی وجود ندارد.

قانون 1: قطع ارتباط از نوع تعاون، ایجاد ارتباط از نوع تعامل (نشانه هایش را در تغییر فهرست دوستان وبلاگم جست و جو کنید)
قانون 2: قانون بررسی تغییر شغل (قانونی که تا رویه شدنش خون جگرها خواهم خورد)
قانون 3: همه برای من، من برای فقط چند نفر (چند نفری که تعدادشان حتا به اندازه ی عدد انگشتان یک دست هم نمی رسد)
قانون 4: شرف تجملی است مخصوص کالسکه دارها (آلبر کامو)
قانون 5: هر لحظه از بودن، تلاشی برای رفتن است

تاملات احسانی: اندیشیدن در خیابان

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Thu, 30 Jul 2009 17:46:00 +0000

آدمی که در چهار راه ایستاده است، برای تعیین مسیر خود دچار اشتباه می شود. وقتی به یک طرف حرکت می کند یعنی گمان برده است که مقصدی وجود دارد.

حس غریب خوابِ آخر: اندیشیدن به اینکه فردایی وجود ندارد و تنهایی. تنهایی بزرگترین هراس فرد محتضری است که می پندارد وقتی برای از خواب برخاستن وجود ندارد. با این همه پلک ها سنگینند و خواب تو را فرا می گیرد.

برای هیچ چیز نباید انتظار کشید. واقعی ترین آینده لحظه ای است که تو را به لذت رهنمون کند.

هیولای بزرگ موسیقیِ خیابان وقتی با معشوقه قدم می زنی در هوا ناپدید می شود. برای گوش سپردن به لاییدن سازهای خیابانی باید همیشه در خیابان های اصلی تنها راه بروی و تلاش کنی طولانی ترین مسیر تو را انتخاب کند. هیچ صدایی گم راه کننده تر از صدای تک نوازیِ گفت و گو با معشوق نیست.

تمام سطح پیاده رو را برف پوشانده است. لذت گم شدن فراگرد تو در رقص است و گربه ای که کنار بزرگراه جان داده است تنها نشانه ای است که می تواند این لذت را دور کند. ماشین ها با سرعت در حرکتند و تو به راه خود ادامه می دهی.

خیابان تمام کارکردهای خانه را دارد. با این همه برای به اشتراک گذاشتن لحظه هایت هیچ تنگ نظری ندارد. خیابان به تو امکان می دهد خودت را تکثیر کنی و تکثر آدم ها و اشیا را به تماشا بنشینی. به قانون خیابان رفتار کن تا لحظه ها از تو یک قدیس فاحشه بسازند.

همیشه بین ماشین های پارک شده در حاشیه خیابان فضایی خالی وجود دارد که می توانی بذر تخیلت را در آنجا بکاری: بین ماشین سفید و آبی کودکی ایستاده در جوب می شاشد، میان دو سواری مشکی دست فروش خشتکش را بالا می دهد، در فضای خالی بین ماشین های زرشکی و سبز جوانکی حشیش دود می کند و تو از مقابل همه ی آنها رژه می روی.

بین خط های قصه

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Wed, 22 Jul 2009 18:23:00 +0000

اولی که وارد خانه ام شد سراغ توالت و روشویی را گرفت. با شصت نشانش دادم. جوراب های ضخیمش را درآورد و در توالت را پشت سرش قفل کرد. بیرون آمدنا پرسید: «چایی آماده داری؟» دو فنجان ریختم و با ژستی هنرمندانه روی میز عسلی بین دو تا مبل تکی گذاشتم. موهایش را کوتاهتر از قبل کرده و رنگ شرابی کرده بود. روی یکی از مبل ها نشست و سیگار وینستون اولترا لایتش را روشن کرد. رندانه پرسید: «تو نمی پوسی توی خونه؟» با همان ژست هنرمندانه لبخندی زدم و گفتم: «اغلب تنها نیستم. کاراکترها از شلوغی امانم نمی دهند.»

گفته بود می آید تا کارهای جدیدم را برایش بخوانم. به اندازه کافی سیاهه در کمدم پیدا می شد تا سر حرف را باز کنیم. وقتی می خواندم وانمود می کرد خوب گوش می کند. قصه که به آخر می رسید عشوه ای می کرد و سرسری می گفت: «مرسی!» تمام قصه دنبال یک سر نخ می گشت تا درباره پسری با من حرف بزند که می گفت چند صباحی است عاشقش شده. رو به رو، من، به بخش همخوابه گی توجه بیشتر داشتم. انگار برایم مشق روزانه باشد پرسیدم: «تو وقت همخوابه گی تمام حست جمع طرفته؟» ... گیج بود و گفت: «من زیر آبی زیاد می رم، تنوع حرف اول رو می زنه»

بیست و هشت ساله شدم

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Wed, 15 Jul 2009 21:53:00 +0000

دالان دهه ی دوم زندگی رو به انتهاست. بیست و هشت ساله شدم و هنوز کودکانه گی به سر نرسیده است. برای بیست و هشتمین بار آمدنم را تبریک گفتند و هدیه آوردند و خوش آمد نثار کردند. اما هنوز فرصت نکردم به این فکر کنم: «حالا که بیست و هشت ساله شدم باید چه کار کنم که در این بیست و هفت ساله نکرده ام.» گمان من به هزار راه نرفته می رود که سرآغاز همه ی آنها تویی بانوی اردی بهشت.

حرف زیادی برای گفتن ندارم. فقط یک چیز. سپاس از مهر دوستان: حمید، حمید و حمید، نغمه، مونا، سودابه، بهاره، فرشته، لاله، آمیتیس، نیوشا، ابوالفضل، علی، آرمین

و آنها که در بیست و هشت ساله گی چونان زمان کودکی در بیست و چهار تیرماه 1388 لی لی به لا لایم گذاشتند. مادر و پدر و داداش و خانواده ام.

و باز تو چراغ راه های نرفته ام.

پاسخ به: امتحان، تقویم، ترس

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Mon, 06 Jul 2009 11:13:00 +0000

1

این حرف بیمار پس کجای داستان است

که ساده سئوال می شود و

شکی از سکوت های فریادِ منقرض دارد؟

پرسش ها نیامده رفتند و ندانستی

جواب هایت کفاف این همه امتحان نمی کند

2

تقویم بود

که از کرانه ی خرداد سرَک می کشید

و رخ داد

سایه ی شبانه می شد

رازی میان دلش با فردا

خرداد پر می زد

که آخر انشا

با بادی میان گلویش آفتابی شد.

گفتم:

جواب هایت کفاف این همه تقویم نمی کند

3

کودکان در بدن موزه ها می لرزند و خاک

حرف تمام پنجره هاست

آن سوی پنجره

چیزی شبیه شب

در حنجره ی بوق های مکرر

تکرار می شود.

آفتاب زیر گوشت نمی گوید:

جواب هایت کفاف این همه ترس نمی دهد؟

حقوقی از شهر شاعران کم مباد

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Sun, 28 Jun 2009 08:28:00 +0000

محمد حقوقی بازمانده ی نسلی است که گاهی گمان می برم در ادبیات ایران چونان این نسل تکرار نخواهد شد. نسلی پیگیر و آتشین و به راستی پر کار و عاشق ادبیات به ویژه شعر. حقوقی که بیش از آنکه شاعر باشد، ناقد شعر است، بدون هیچ گونه شک و شبهه ای از بزرگترین و برجسته ترین معرفان شعر نیمایی و پسا نیمایی به جامعه خود، در طی دهه های گوناگون است. در حضور شاعرانی چون منوچهر آتشی، احمد شاملو، فریدون مشیری، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری، مهدی اخوان ثالث، نادر نادرپور، یدالله رویایی و دیگرانی که چنان سرگرم شاعری بودند که کمتر بر پیکر شعر خود و دیگران تیغ نقد بر می کشیدند، وجود امثال محمد حقوقی به جد غنیمتی گران سنگ بوده و هست. نسلی که تلاش حداکثری خود را برای ورود شعر به عرصه های اجتماعی و سیاسی صرف می کرد رویین تنی چون حقوقی نیاز داشت تا به فاصله ای درخور ایستاده و عملکرد این شاعران را با چشمانی تیز بنگرد. آنچه از وی در دست ماست هم اکنون گواه آن است که در نسل حقوقی، کمتر فردی چون وی در حوزه ی نقد و نظر شعر موفق و به عبارتی چهره شده است.

حال که خبر وخامت وضع جسمانی وی روی خروجی خبرگزاری ها آمده، باز به این فکر می کنم که مبادا با کم شدن این چهره از شهر شاعران، بخش دیگری از پیکره ی فرهنگ ما جدا شود و تنها به خاطرات پیوند بخورد؟ مبادا حقوقی برود؟ برود و دیگر او که هیچ، سایه ای از او هم در میان ما نباشد؟ چنین مباد.

خبر وخامت حال حقوقی

صفحه ی محمد حقوقی در ویکی پدیا

...............................................................................

این بار هم زورمان به تقدیر نرسید. حقوقی از شهر شاعران کم شد. چه شب دلگیری شده امشب. آسوده بخواب محمد حقوقی و نظاره مان کن در این شب های گرم و تفتیده از ناجوانمردی.

خبر درگذشت محمد حقوقی

رفتم برم جنگ، ولی آتیش نسیم ات نذاشت

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Sat, 27 Jun 2009 11:07:00 +0000

از خانه و کاشانه بیرونم انداخته اند. چار دیواریم خانه ام نیست. به چار میخ می ماند این چار دیواری. سخت نفس می کشم. سینه سنگستان آرزوهاست و سر، گورِ سوداها. زمان، دیر گذر است و اطراف، تجسد دوزخ.

از خودم دست می کشم. خود؟ خودی مانده در تهِ کاسه ی پیکر؟

رخت بر می بندم. سیاهِ خیابان ها را تاشی قرمز طرح می کنم، به اطراف اندامم، اندام مان. سرِ سودایی می رود به خیابان ها، کوچه های قرمز، به بوسه بر خاک های سیاه.

تن می شویم. سر تا پا، در دریایی عمرم. بی باک جست می زنم سمت ظلمات برزن ها، به استجابت یک نفیر. چیزی نیست جز یک زخم و خلاص. می روم جنگ، در این خاکستریِ بی باد و آفتاب.

سلام!

من بیست و هشت ساله ام. بی بیست و بی هشت. بی خانه و بی نفس. بی سینه و بی گور.

چند مداد قرمز می خواهم. چند فریاد و چند سنگستان آرزوی بر دل. چند ریگ بر کف خیابان های سیاه تا واپسین تاشِ قرمزم را به سطحش نقش کنم. هیچ صدایی هم که نباشد فرقی نمی کند، تنها دستی به امانت زیر سرم بگذارید تا گور-منزل ام، بی هیچ صدای نفس لاشخوران. فقط همین! خداحافظ.

.....................................................

این سرنوشتم نبود. نسیمی که از سنگ شبق گون چشم هات می آمد، سد شد پیشِ پای لنگم. من به جنگ نرفتم چون آتش نسیمت سوزانده بود پیکرم را، پیش از آنکه درفشی غیر، سینه ام بدراند. حالا این منم و راهی که با تو می کوبمش. بانوی تمام اردی بهشت ها. بانوی پیش از جنگ و بعد از شب.

عنوان این مطلب از کار مشترک محسن نامجو و عبدی بهروانفر برگرفته شده و متن نیز از همین جمله الهام گرفته است

برای ندا آقا سلطان

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Thu, 25 Jun 2009 10:07:00 +0000

من و تو
برای خفتن آماده می شدیم
در آشیانه مان
در حصار معبد
با اندام هایمان
به آرامی
روی سینه ی خاموش زمین
و روحمان
با خدا
به خانه می رفت

چارلز کینگزلی/ بخش سوم از چکامه ی من و تو/ ترجمه ی احسان صفاپور

عیدانه

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Tue, 17 Mar 2009 10:46:00 +0000

سالی که گذشت سالی نبود که از ابتدا انتظارش را داشتم. هیچ سالی آنطور نیست که انتظارش را داشتی. امسال هم مثل هر سالی که آمده است و رفته یا می آید و می رود. سال 1387 بسیاری از دغدغه هایم را کنار گذاشتم و یک سال فقط نظاره کردم. آنچه از نگاهتان می گذرد مروری بر آن نظاره هاست.

در حالی که 6 ماهه اول سال در بدنه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مسوولیت روابط عمومی دانشکده چاپ و همزمان هشتمین جشنواره صنعت چاپ را بر عهده داشتم با نکات جالب توجهی برخورد کردم.

جشنواره صنعت چاپ در زیر مجموعه همان معاونتی برگزار می شود که از قضا جشنواره شعر فجر نیز برپا شده و می شود. جشنواره چاپ پس از هفت دوره برگزاری امسال مراسم پایانی خود را در شهر قم برگزار کرد تا از سویی اختتامیه را به یکی از شهرهای مهم صنعت چاپ و نشر ایران برده و از سوی دیگر به خاطر نگاه خاص حاکمیتی به این شهر مذهبی توجه و نظر بزرگانی چون رییس جدید مجلس شورای اسلامی یعنی علی لاریجانی را به این جشنواره و در کل صنعت چاپ جلب کند. اگر چه لاریجانی چند هفته پس از جشنواره کلنگ شهرک صنعتی چاپ قم را بر زمین کوبید اما به جشنواره نیامد تا همگان به کم اهمیت بودن این حوزه در ساختار وزارت ارشاد بیشتر از قبل پی برند. اما جالب توجه تر اینکه بر اساس برآورد هزینه اولیه جشنواره برنامه های جنبی جشنواره – به جز مراسم پایانی که به میزبانی قم بود- حدود یک میلیارد و سیصد میلیون تومان بود اما پس از کناره گیری دبیر سابق جشنواره یا به عبارت دقیق تر برکناری او از سمتش، هزینه ها با خست فراوان مدیرکل محترم به حول و حوش 500 میلیون تومان رسید که در مقایسه با سال پیش از آن کاهش شگفت انگیزی داشت. گذشته از آنکه دفتر امور چاپ برای تسویه حساب با پیمانکارانش چک های به تاریخ روز قیام خونین (15 خرداد) سال بعد را داده است، نکته مهم اینجاست که چطور معاونت فرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی برای برگزاری جشنواره شعر فجر که به مراتب کم هزینه تر می نماید حاضر است حدود 17 میلیارد تومان هزینه کند و ارقام را به نقد پرداخت کند اما برای جشنواره صنعتی – فرهنگی چاپ از پرداخت همان هزینه محدود نیز خست به خرج دهد. برداشت من این بود که در حوزه شعر برای مقابله با جریان های دگر اندیش باید بیش از اینها نیز هزینه کرد اما در مورد چاپ کسی آنقدر مایه ندارد تا پایه های سیاست های فرهنگی را بلرزاند. پس چاپ فرزند زن صیغه ای وزارت ارشاد است.

سینمای ایران امسال نحیف تر از هر سال بود. سینمایی که اخراجی ها صرف نظر از اینکه سازنده اش کیست گل می کند و سینمایی که در آن تقوایی و مهرجویی فیلم نمی سازند و بیضایی عزیز آنقدر عصبی است که فیلم هایش از سازنده اش فرسنگ ها فاصله دارد. سینمایی که معتبرترین جشنواره فیلم مستندش را از پایه گذارش می ستاند و به شخصی غیر سینمایی واگذار می کند باید نیز اینچنین فقیر و مریض باشد.

از نگاه من کنعان ساخته مانی حقیقی بهترین فیلم نمایش داده شده در سال 1387 بود. فرصت نوشتن درباره این فیلم اینجا نیست همین را بگویم که از دیدگاه من بیننده حقیقی و همکار فیلمنامه نویس اش اصغر فرهادی توانسته بودند شخصیت زن امروز ایران و در کل ماهیت زن معاصر را خوب نمایش دهند. موجودی که هر چند در ظاهر به تفاوت و روشنفکری متظاهر است اما در نهایت اسیر سنت ها و خرافه است. فیلم های جشنواره فجر را به جز «وقتی همه خواب بودند» ندیدم. اما تصور نمی کنم انقلاب اساسی رخ داده باشد. نکته حایز اهمیت برای من در سینمای ایران در سالی که گذشت این بود که خسرو شکیبایی درگذشت و سینمای ایران معیار بازیگری اش را از دست داد. به جز آن احمد آقالو نیز رخت سفر بست و بیشتر از سینما تیاتر را از وجود بازیگری توانمند و متفاوت محروم کرد. خیلی بد است که اتفاق مهم یک سینما مرگ کس یا کسانی از خانواده اش باشد. بازی گلشیفته فراهانی در فیلم متوسط رو به پایین «پیکری از دروغ» نیز بیش از آنکه برای سینمای ایران افتخار باشد برای خود بازیگر دست آوردی مهم است و موفقیتی غیر قابل انکار. اینکه هیاتی از آکادمی فیلم آمریکا نیز به ایران سفر کردند و 10 روزی اینجا بودند هم البته به لحاظ خبری قابل ارزیابی است و ارزیابی اش به عهده آنها که نسبت به این خبر تحریک شده اند.

کتاب های فراوانی در سال 1387 چاپ و منتشر شدند. سهم ادبیات در آنها بسیار کم بود. تقریبا هیچ مجموعه شعر قابل توجهی نبود و انواع و اقسام «کافه ها» سهم داستان ایرانی بود. من از فهم این موضوع عاجز مانده ام که چطور نسلی که گلشیری و هدایت را داستان نویسانی متوسط می دانند و یک بهرام صادقی را –آنهم فقط برای خالی نبودن عریضه- می ستاید چرا خود هیچ به دست من نمی دهد تا گلشیری و هدایت را فراموش کنم یا دست کم تشویقم کند تا به جای وقت گذاشتن برای «گیم فیفا 09» کتاب هایشان را بخوانم. درباره ادبیات سال 1387 همین را دارم که بگویم.

سالی را که پشت سر گذاشتیم بیشتر از هر سال دیگر موسیقی گوش کردم. به کشف دیر هنگام white snake, dream theatre, camel, agora و soul fly نایل آمدم و با «کیوسک»، «چاووشی» و «عبدی بهروان فر» حسابی صفا کردم. اما اتفاق مهم انتشار آلبوم جدید گروه محبوبم metallica بود که سوای ترک های فوق العاده اش عنوان ویران کننده ای نیز داشت death magnetic .

در حالی که دنیا برگزاری کنسرت های بزرگی را تجربه می کرد، تنها موفق به حضور در یک کنسرت در کشور فرهنگ خیز خودمان شدم. دلیل حضور در کنسرت مشترک مهران مدیری، مانی رهنما، رضا یزدانی و علیرضا عصار دو چیز بیش از بقیه بود. یکی اینکه به برنامه ضد ایدز یونیسف کمک کنم و دیگری اینکه برنامه ای برای سفر پدرم به تهران مهیا کرده و جمعی به اتفاق خانواده کنسرتی هم رفته باشیم.

دو سالانه عکس ایران نیز وضعیتی بهتر از سایر ویترین های فرهنگی سال نداشت. حال و روز هنرهای تجسمی را بد و وخیم گزارش می کنم چون فارغ از هر چه که در ایران می گذرد تابلوی هنرهای تجسمی ما در موزه بریتانیا آنچنان بالا رفت که از این پس تمام قاب سازهای بازار سید اسماعیل می توانند ادعا کنند هنرمندی مدرن اند. فاجعه تابلوی تختی را احتمالا خیلی از شما در رسانه ها دیدید.

فجایع رسانه ای نیز کم و بیش در گفتار خیلی ها آمده است و من تکرارش نمی کنم. فقط همین و بس که بوق رسانه ای بریتانیا بوقچی های خوبی از ایران جمع کرد و برد.

سال خوبی داشته باشید

اشتباه از من است

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Tue, 17 Feb 2009 19:49:00 +0000

هر چه دنیای ارتباطات فراختر می شود، حوصله ی ساکنان این دنیا برای خواندن تنگ تر می شود. بارها به خودم گفته ام در این وبلاگ را گل بگیرم بهتر است. دوست ام بنفشه محمودی می گفت: «نوشتن وبلاگ برای ما شده مجالی تا به هم بفرمای دید و بازدید بزنیم.» (نقل به مضمون) راست می گفت. انصاف که می دهم، می بینم خون دل خوردن برای نگاشتن تجربه هایم – تجربه هامان- فرسودن در خویش است. انگار این مشکل از کناب نبود که کسی سراغش را نمی گرفت. گویی تیر جناب «بیل گیتس» هم که آرزومند خواندن مردمان روی صفحه ی مانیتور بود به سنگ خورده است. انگار نوشتن دیگر فقط دل گویه ای را ذبح کردن در بیرون خودت است و نوشته ها تجسد داشته هایت.

گویی که تیمارگری هم بر سر این بیمار محتضر رسد. چه می شود؟ جز فاتحه ای نثارش چیزی دیگر برای گفتن دارد؟ تو! دوست من که حالا این خط را می خوانی چه برایم داری؟ با من از چه می گویی؟ از تجربه هایت؟ از خاطره هایت؟ از خواب هایی که دیگر نمی بینی شان؟ از رویاهات که دیگر نقش بر آب شده اند؟ اینی که من می نویسم کجای تنت را می لرزاند؟ کجا می رود و تو با او چه می کنی؟ خطی به چند می خری با دلت؟ با هوشت؟ با زبانت؟

یا همه ی اینها نه! اینی که من می گویم غلط! می خوانیم. فرمایش شما درست. چرا من بنویسم که تو بخوانی؟ نوشتن من به چه کار تو می آید؟ نه فقط آنچه من می گویم، گفتن و نوشتن از تجربه ها کجای جهان خواندن ماست؟ اینها تعارفند که برایم پیام می گذاری: «لذت بردم»، «دستت درد نکند»، «عجب شعری بود!»، «قلم خوبی داری!»

ممنون، ولی به جان خودم که تعارف می کنی. من نه خوب می نویسم و نه شعر گفتن بلدم. نه لذتی به تو می دهم و نه وقتی را که می توانستی به کار دیگری صرف کنی به یک آبادی رهنمون کرده ام. فقط فرصتت را تلف کرده ام و زمانت را هدر داده ام و این اشکال تو نیست. ایراد از من است. ایراد از من است که گمان می کنم تجربه هایم ارزش بازنمایی دارند. مشکل درست از خود من شروع می شود وقتی که احساس می کنم ممکن است از خواندن «Looking For Love» چون من لذت ببری. یک جای کار من می لنگد آن زمان که فکر می کنم طعم قهوه ی تلخ امکان دارد لحظه ای از عاشقانه هایت را به یاد آورد. من اشتباه کرده ام که پنداشته ام حدس قریب به یقین «چارلز کینگزلی» برای تو هم نامی وسوسه کننده است و هزار اشتباه دیگر و کرور کرور خبط فاحش.

خودمانیم. چه مهم است که نعره های حنجره ی زخمی «پهلوون اکبر» با جگر احسان چه می کند؟ یا درافشانی های یک مدرس رشته ی ارتباطات چقدر خونش را به جوش می آورد؟ آزار حرف های سیاسی تا کجا روحش را می خلد و سرمای مرگ آور امام زاده هاشم چه رویایی برایش می سازد؟ نه من! تو تا حالا از خودت پرسیده ای چرا «شیرین سعیدی» اینقدر کم حرف شده؟ رنگ پاییز با «ابوالفضل سلمانزاده» چه می کند؟ «آزاده صالحی» چرا اینگونه بی قرار رفتن است؟ باران «سحر باباخانی» را یاد چه چیزها که نمی اندازد؟ «مصطفا خلجی» چرا چون من گهگاه به این فکر می کند که بلاگش را دود کند و به هوا بفرستد؟ «فرزانه ابراهیم زاده» چرا اینهمه دلگیر می نویسد؟ کودکی های «بنفشه محمودی» چرا اینگونه در امروزش سرک می کشد؟ لابد به خود گفته ای:«به من چه!» راست می گویی. این نخستین پاسخ به نوشته های تجربه گراست. تو فکر می کنی تجربه آدم ها مال خودشان است. اما این را هم به خود گفته ای چرا این آدم ها تجربه هاشان را با تو واگو می کنند؟

دوست من. تو به من نگفتی که ترجمه ام از «وایت اسنک» 5 غلط فاحش دارد. نگو زبان نمی دانستی! تویی را می گویم که خود مترجمی! (گویی که من نیستم) من تنها دست و پا زده ام تا حسی از خود با تو به اشتراک بگذارم. با این همه گفتم، هیچ حرجی بر توی خواننده نیست. این منم که اشتباه کرده ام و بازهم می کنم. چون چاره ای جز ذبح زیسته هایم در معبر زمان ندارم. باید جایی خواب هام را تعبیر کنم. جایی رویاهام را بکشم. خاطراتم را به آب دهم. تو می توانی زیسته ها را نخوانی. من نمی توانم زیستن هام را به باد ندهم.

معركه

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Mon, 02 Feb 2009 12:35:00 +0000

زنجير را 4 دور چرخاند. بالا تنه اش نماي آهني گرفت. انگار لباسي از زنجير برش كرده بود. نوچه كمك كرد تا زنجير خوب دور بدنش قفل شود و بعد بلندگوي بوقي را برداشت و گفت: مرداي جمع بلند بگن ابالفضل.
يك دور آدم جمع شده بود و معركه به راه افتاد. صداي ضبط شده مرشد «علي گويم» آغاز كرد. پهلوان كت بسته ميدان را گز مي كرد و چندي يك بار فرياد مي زد:«ابالفضل». ميان جمعي تك و توك همراهي اش مي كردند و هنوز زورورزي هايش آغاز نمي گرفت. گمانم قديم، اين ابتدا را كه حالا من مي ديدم رجز خواني مي گفتند:
صفاي قدم جوونمردا، پهلوونو مهمون كن به يك يا علي
- يا علي
نبينم روز درموندگيتو، صدا كن يا حسين
- يا حسين
مرشد از دستگاه پخش غوغا مي كرد كه: من مشتعل عشق علي ام ... و نوچه هر از چند بار فرياد مي كرد: بر چشم بد لعنت
- بيش بار

غرش صداي خش دارش مي گفت كه حالا وقت نبرد با زنجيرهاست: «علي ي ي ي» جمعيت سكوت كرد. حالا مرشد دستگاه پخش بيشتر جولان مي داد. بلندگو هم در دست نوچه قبضه بود. برابر زنجيرها، 4 دور آدم گرد پهلوان ميدان ساخته بودند. دختر بچه پهلوان گوشه اي يافته و چشم از پدر بر نمي داشت. حالا اذكار بر دهان پهلوان قطار بود. يك به يك مي بافت و بر زنجير زور مي زد.
زهرا
ابالفضل
علي
حسين
ميان نعره هاي پهلوان، نوچه براي خودش حكايتي داشت. خيلي ها بودند دور ميدان معركه گيري كه ذكر مي گفتند و در دل تشويش داشتند اما نوچه آرام بود و گه گدار مي لاييد: «مرداش بگن يا علي ي ي ي»

زنجير باز نمي شد و تا لايه هايي بر بازوان پهلوان فرو رفته بود. مي گشت و مي چرخيد و بر زنجيرها مي فشرد. نبرد ادامه داشت. حالا كمي آرام گرفته بود و مي شد از چشم هايش فهميد كه قصه همچنان ادامه دارد. دهان بلندگو را از دستان نوچه اش ربود. به سختي بر لب گذاشت و آرام گفت:«روز بد نبيني جوون، پهلوون برا زن و بچه ش نون مي بره، رو سياهي شو نخواه» بلندگو را رها كرده - نكرده غريد: «علي ي ي ي»
اين بار رها نمي كرد. صورتش سرخ بود و گويي اين زور آخر است. يا زنجيرها مي گسلند و يا رشته جانش. راه سومي نيست. فرياد يا علي جمع و شور صداي مرشد دستگاه پخش به هم مي آميخت. نوچه همچنان آرام مي لاييد و جمع را دم مي داد كه:«علي يارت پهلوون، يا علي ي ي ي»

رشته ها از هم گسيختند. پهلوان بر زانو نشست و نيمه جان گفت:« حالا اگه مولات عليه، اگه خون مرد تو رگاته، به كوري چشم اون نامردي كه منتظر بود قلب پهلوون وايسته، كرمتو بيار تو ميدون ابالفضل، هر چه همت ته يا علي بگو و پهلوونو و دخترشو شاد كن.»

دسته دسته مي گريختند. برخي پا پيش مي گذاشتند و از جيب تحفه اي نثار پهلوان مي كردند. عده اي بر بازوان زخمش بوسه اي حواله مي دادند و گروهي وردي بر گوشش زمزمه. آخرين حرفي كه گفت اين بود:« والله پول دوا - درمون مي ديم جوونمرد. پهلوونو نا اميد نكن»

عكس از وبلاگ گاف

به پیشواز مار(کرم) سفید

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Thu, 01 Jan 2009 23:27:00 +0000

گروه راک White Snake علیرغم شهرتش در آنسوی مرزها، حتی در بین طرفداران موسیقی راک و متال ایران گروه چندان شناخته شده ای نیست. این گروه در سال 1977 میلادی توسط «دیوید کاور دیل» پایه گذاری شد و در دهه 80 نیز اوج دوران فعالیت خود را تجربه کرد.

این گروه انگلیسی از پایه گذاران متال اروپایی شناخته می شود و تا کنون نوازندگان بسیاری از جمله «استیو وای» افسانه ای، «جان سای کس»، «وی وین کمپ بل» و «تامی آلدریج» را پذیرایی کرده است. اگر چه بسیاری از منتقدان موسیقی راک معتقدند گروه White Snake یکی از گروه های پر فراز و نشیب دهه های اخیر موسیقی راک اروپاست اما هنوزاهنوز، بسیاری چون من آن را در فهرست گروه های مورد علاقه خود قرار می دهند.

دوره های فعالیت این گروه در چند دوره زمانی تقسیم بندی می شود. از بدو تاسیس در سال 1977 تا 1991، سال 1994، 1997 تا 1998 و 2004 تا کنون. نگاهی به این دوره ها خود گویای فراز و نشیب بسیار این گروه است اما بی شک در تمام این دوران سایه ای از فعالیت استثنایی گروه در سال های دهه 80 محسوس است. هم اکنون و پس از گذشت حدود 3 دهه از زمان تشکیل گروه، دیوید کاوردیل بنیان گذار گروه به همراه «دوج آلدریج»، «رب بیچ»، «اوریا دافی»، «تیمودی دروری» و «کریس فریزر» به فعالیت خود ادامه می دهد. این در حالی است که دیگر اثری از «دیپ پارپل»، بال دیگر تشکیل دهنده وایت اسنک در بدنه این گروه نیست.

آهنگ «Looking For Love» از ترانه های معروف و ویران کننده این گروه است که در دوران اوج فعالیت سروده و اجرا شده است. جان سای کس، در سرودن این ترانه کاوردیل را همراهی کرده است. کاوردیل هم انصافا زیبا خوانده است. در برخی میزان های این تراک، تکنیک آرتی فیشال گیتار الکتریک به زیبایی کار کمک شایانی می کند.

اگر چه همه تلاشم را کردم تا ترجمه ای مقبول از این ترانه شگفت انگیز داشته باشم اما خود می دانم که موفق نبوده ام و حس و حالت ترانه به زبان انگلیسی در آن حفظ نشده است. به همین دلیل لینکی از اصل ترانه را آخر مطلب می آورم تا در صورت تمایل بخوانید و لذت ببرید. اما اگر خواهان لمس احساس واقعی کار هستید پیشنهاد می کنم حتما این تراک را گوش دهید. نیوشیدن آن برای آنها که دلی در گرو موسیقی راک و متال ندارند هم قابل انجام و آزمون است چه رسد به هواخاهان این نوع موسیقی.

در باب بیوگرافی گروه نیز هیچ منبع فارسی نصیبم نشد، اگر چه در منابع انگلیسی این فقره فراوان است. پس اگر متمایل به دانستن بیشتر بودید، مرا در ترجمه کامل بیوگرافی گروه تشویق کنید. از اشکان برادرم به خاطر معرفی این گروه و دوست خوب مترجمم «سید محمد موسی کاظمی» که نخستین خواننده ترجمه این ترانه بود صمیمانه ممنونم.

جست و جو براي عشق

من از انتظار خسته ام

چشم هايم را مي بندم

من بي تاب خويشتنم

چرا آرزوهاي من

هميشه اينقدر دور است؟

در آينه نگاه مي كنم

آنچه را مي بينم دوست ندارم

در انعكاس من

غريبه اي به من خيره شده است

براي عشق جست و جو مي كند

عشق يك زن

نيازهاي يك مرد

من به سختي تلاش مي كنم

اما ملتفت نمي شوم

دنبال چه چيزي مي گردد

اما روي كوهسارهاي باران خورده

سرتاسر دريا

مي دانم عشق يعني انتظار

مي شنوم صدايي مرا صدا مي زند

اسمم را صدا مي زند

من گرداگرد خود را با عشق مي گردم

با عشق مي گردم آنچه احاطه ام كرده است را

عشق آنچيزي است كه نيازمندش بودم

براي رهايي قلبم از حصارش

كاملا مشخص است

مي دانم اين سرنوشتم بوده

بعد از روزي كه متولد شدم

كسي را سرزنش نمي كنم

شمع مي سوزد

اين طريقت آب شدن است

داشتن كسي حق من است

براي نشان دادن شادي ها

كدام شادباش؟

من با عشق مي جويم هر آنچه اطرافم است

با عشق مي گردم آنچه احاطه ام كرده است را

عشق آنچيزي است كه نيازمندش بودم

به سمت رهايي قلبم از حصارش

من براي عشق جست و جو مي كنم

اما يافتن اندوهناك است

با عشق بگرد

يافتن فقط اندوه است

من با عشق جست و جو مي كنم تكيه كردن

با عشق مي جويم، گريستن روي شانه كسي را

من با عشق مي گردم

به رهايي از چارچوبي كه قلبم را گرفته است

متن اصلی این ترانه را اینجا بخوانید.

بوسه هام کفاف نمی دهند

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Mon, 29 Dec 2008 19:17:00 +0000

من با تپانچه دوئل نمي كنم

شمشير ؟

فرسوده است و زنگاري ديگر اين پير

سوراخ سوخته در ميان سينه يا پيشاني؟

نه شكوهي مي تاباند ديگر نه برق شهامتي

سال ها پيش نوشتم:

«گلوله ميان دو چشم زيبا زيبا نيست

زيبا فقط

خال زمردين ميان دو ابروي كولي است»

كلوخي ؟

نه: قابيل ات خواهد كرد

گُلي

يا

گِلي

اين بود كه جگر آن دلاور را شكست

تو اگر مي تواني

بوسه اي شليك كن

تا تمامي ارتش هاي من به زانو در آيند برابر تو

و من قلمم را ـ به رسم شواليه هاي كهن

در كاغذي سفيد فرو مي كنم

يعني كه :

ديگر هرگز تسليم نخواهم شد

فهميدي رمز كلام را‌ ؟

تسليم !

(منوچهر آتشی)

حالا، همین وقت که دارم این ها را می نویسم. اسرائیلی های زنجیر پاره کرده دارند عزیزان من را می کشند. عزیزان من نه آنها که سلاح در دست دارند و گاه هم آتش می گشایند به روبرویشان، آن کودک خیال بافی است که هر شب با ستاره های آسمان غزه برای خود خانه می ساخت. دخترکی با لچک سرخ و آبی است که عروسکش را به نصف دنیا هم نمی داد. پسرکی که با سیم ترمز دوچرخه اش ساز می زد و مادرشان که نان جو به شکمشان وصله می کرد.

عزیزان من دارند می میرند آقایان و خانم ها.

عزیزان من همان دختر 18 ساله و پسر 20 ساله ای بودند که قرار خواستگاری را برای بهار می گذاشتند و پنهانی اقوامشان پشت دیوارهای مخروبه بوسه می گرفتند از لب هم و بعد گونه های جفتشان از شرم سرخ می شد. همان ها که در مدرسه ابجد از بر می کردند. آنها که رفتند مادرشان را دیدند و چون بازگشتند برای همیشه با او وداع کردند.

خانم ها و آقایان:

از من بر نمی آید تا برای همه آوارگان رفح و غزه در آپارتمان 60 متری ام جا باز کنم. من فقط دستم برای دشنام دادن به مرزبانان مصری که بر آوارگان تیغ می کشند باز است و زبانم به روی هر حرامزاده ای که تفنگ بر کودک می کشد باز. من توان آن ندارم تا برای همه بچه های بی گناه زخم خورده از جنگ بوسه شلیک کنم، من فقط اشک دارم حالا تا بریزم بر لباسم و بغض دارم تا بسته کنم برای همه آنها که با واژه «جنگ» رفیقند.

جنابان و سرکاران

دلم حالا مثل هر روز این کثافت زمین گرفته. می خواستم با ترانه ای از گروه محبوبم «white snake» خدمت برسم. اما بی توجه بر تمام ستیزه جویی ها که این روزها از شرق و غرب می بینم و می شنوم، و تنها به خاطر دوستان بی گناهم در همه دنیا که سینه شان با سرب گداخته سوراخ می شود، نتوانستم و این شد عاقبت پیشکشی امروز خیابان یکطرفه.

آهای

کسی به من گوش می ده؟؟؟؟؟؟؟؟؟

ديدار

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Sat, 20 Dec 2008 10:57:00 +0000

يك صبح زمهرير، جايي دورتر از آنجا كه گرم بستر مشترك رهايشان نمي كرد.

گردنه امامزاده هاشم، براي سيگار و دست به آب ماشين را نگه داشت و پياده شد. جاي برف از هوا يخ مي ريخت، همان اول، صورتش، پيشاني و بيني، شيارهاي عمودي برداشته بود از سرما.

ـ توالت شلوغ است. نمي روم. كمي جلوتر نگه مي دارم و كنار جاده مي شاشم. اما سيگار را اينجا مي كشم. زير همين يخ هايي كه از آسمان گردنه امامزاده هاشم مي بارد.

توي ماشين كسي به اندازه يك تهران تا پلور خوابيده است روي صندلي كناري. بوي سيگار عذابش مي دهد. تا خواب به چشمانش هست مي شود همين جا دمار از يك نخ pall mall آبي در آورد. پس گور پدر «يخما».

چاي تو دم و دسگات داري اوسا؟

ـ داريم

بده قربونت يه استكانشو

مرد يخي از پشت دخلش راه مي افتد به طرف دم دكان. از فلاسك بزرگ برايش آب جوش مي ريزد و به دستش مي دهد. به جلو دخل اشاره مي زند تا «tea bag» و قند بردارد. استكان نايلوني خيلي گداخته است. جوري كه توي اين زمهرير كسي به گمانش هم نرسد چيزي به اين داغي پيدا شود. اما همين كه آب استكان رنگ بگيرد مي شود هورتش كشيد و بعد هم يك نخ ديگر از همان ها كه خوابيده بر صندلي كناري توي ماشين تحملش را ندارد.

فلاسك بيارم آب جوش بهمون مي دي اوسا؟

ـ چرا نمي دم، ور دار بيار

در ماشين را كه باز مي كند، بغل دستي تكاني مي خورد. توي خودش مي گويد: بيدار نشي حالا؟ از سرما يخ مي بندي بياي پايين ناز نازي من.

فلاسك را خودش پر مي كند. مي رود تو تا پولش را حساب كند. مرد يخي پشت كرده تا از گنجه يك پاكت Kent قرمز به مشتري بدهد. مشتري زن است. صدايش بيشتر زن است. جنسش را مي گيرد، باقي پولش را هم. برگشته تا برود.

حالا چين هاي عمودي صورتم عميق تر شده اند. او هنوز kent قرمز مي كشد و صدايش مثل خودش خيلي زن است. مثل شب هايي كه در گرماي بستر مشتركمان در گوشي مي گفت: بيرون خيلي سرده نه؟ و من مي گفتم: يخما! مي گفت: به من چه، من كه داغ داغم. من هم مي گفتم: گور پدر يخما و دوباره مي بوسيدمش.

توي ماشين كسي كنارم خوابيده است و من از روز هاي گرم بستر مشترك با او كه در زمهرير گردنه امامزاده هاشم باز ديدمش روزها فاصله دارم.

ترجمه ای دیگر از چارلز کینگزلی

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Sun, 07 Dec 2008 21:25:00 +0000

این دومین ترجمه ام از چارلز کینگزلی فقید است که اینجا می آورم. این بار متن اصلی را هم می گذارم تا خوانندگان در صورت تمایل مقابله ای داشته باشند. این شعر هم مثل «Dartside» از مجموعه «وحشی شمال شرقی» است که 10 شعر از این شاعر را در بر می گیرد.

پیر و جوان

وقتی همه ی دنیا جوان است

پسرک

و درختان سبز پوش.

هر غاز چون قویی است

پسرک

و هر دوشیزه ای شهبانویی،

پس اسبت را هی کن

پسرک

جهان می چرخد

جنم جوانیت را به تاختن بگمار

اینگونه هر سگ

روزی برای خود دارد.

وقتی پیر است دنیا

پسرک

و درختان رخت زرد به تن کرده اند

هر شوقی

بیات است

پسرک

و چرخ ها در سرازیر

می رانند

به خانه ات بخز

و قبول کن تنها جای تو آنجاست

بی مصرف و در میان از کار افتاده ها.

خدا هدایتت می کند

آنجا چهره ای بیابی

پس عاشق بودی

وقتی همه جوان بودند.

متن اصلی این شعر و دیگر شعرهای کینگزلی را اینجا ببینید.

منبع: Charles Kingsley- poems - classic poetry- PoemHunter.com – The worlds poetry archive- 2004
نامگذاری مجموعه فارسی از مترجم است.

حواخوری در ونک

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Wed, 03 Dec 2008 16:23:00 +0000

شعر پیش رو را سال 85 نوشتم. اگر چه تازه نیست اما بد نیست اینجا هم برای خودش کاری دست و پا کند، بلکه هم خوانده شود. این کار را به همه تهرانی ها تقدیم می کنم. و به همه آنها که شب های جمعه از پایین های شهر زحمت راه به خود می دهند و تا بالاهای ولیعصر می آیند تا سیب سرخ بساط کنند.

راز اول سیب است

مثل همین جنین تف شده ی کنار جوب که می بینید

نشانی اش

در عصر آخر هفته ای جنبید و شب

ناگهان چند ماهه شد.

بی نقل و کل به خانه ات آمدم

ترمز جیغ کشید

ملافه پهن شد روی تخت

و من رکاب زدم روی بسترت

آدم ها برای خودشان سیب نمی چینند

آدم ها

به رسم عاشقی و جوانی

سیب سرخ گاز می زنند

مزه ی ودکا !

و از بهشت می رانند تا ونک

ونک دوره گردها سیب سرخ بساط کرده اند

و با صدای جیغ ترمز

آرام

به سمت نور موضعی سیگار می رقصند

لطفا جمله ی پشت اسکناس را که خواندی ...

سر راست به سمت صندلی جلو ...

و ...

برکت دهد به چشم هات این ریمل های تایلندی

با دنده ی معکوس

تا بهشت راهی نیست

آدم ها برای خودشان سیب نمی چینند

آدم ها حراج نیمه شب در ونک

حوا می خورند

و از گیس های بلندش

شبانه با اضطراب

سیب سرخ می چینند

تو سیاهی چشات

سراغ ماه اومده بود

سر راست به سمت صندلی جلو

بی نقل و کل به خانه ات آمدم.

دعوت به متال خوانی

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Mon, 17 Nov 2008 16:30:00 +0000

برادرم اشكان به تازگی وبلاگی راه انداخته تا در آن از موسیقی بنویسد. اشکان نوازنده گیتار الکتریک است و پس از طی چند دوره نوازندگی، چند ماهی است که نزد نوريك ميساكيان ، موزیسین برجسته و نوازنده توانای گیتار الکتریک دوره تئوری و نوازندگی سبک متال را می گذراند. او این روزها تنها کاری که می کند گیتار زدن است و همین دو روز پیش بعد از چند ماه یادش آمد که ریش هایش را بتراشد. البته من با این تصمیمش موافقم و تشویقش هم می کنم.

او از هواخواهان پر و پا قرص جناب جیمز هتفیلد و گروه متالیکاست و علیرغم نقد رفقای متال بازش حاضر به متارکه با این گروه بزرگ نیست. البته خودش می گوید هدفم در نوازندگی سبک death metal است. او اخیرا گرایش هایی هم تحت تاثیر استادش به سبک blues پیدا کرده. این را می شود از improvise ها و ملودی هایی که چند هفته اخیر مدام تمرین می کند هم دریافت. به جز این «مکس کاوالرا» خواننده و گیتاریست سابق گروه «سپولترا» و کنونی «سول فلای»، «زاک وایلد»، «اسلش»، «اینگوی مالمستین»، «جان پتروچی»، «جو ساتریانی» و «چاک شالدینر» نیز در فهرست نوازندگان محبوبش قرار دارند. به طبع گروه های مورد علاقه وی نیز از میان گروه های همین دسته نوازندگان انتخاب می شوند.

از اشکان در سال های اخیر یادداشت ها و نقدهای پراکنده ای نیز درباره موسیقی راک و متال در مطبوعات منتشر شده است. به هر رو دعوت می کنم از وبلاگ اشکان با عنوان «lord of the pain» ـ نام گروهی که اشکان می گوید قصد تشکیلش را دارد ـ دیدن کنید.

خیابان یکطرفه

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Thu, 13 Nov 2008 20:54:00 +0000

سرما داشت اوج می گرفت. کنار خیابان منتظر تاکسی بودم. دو نفر که زودتر از من کنار خیابان نوبت گرفته بودند با سر و صدای آمیخته با لودگی سوار ماشینی شدند اما قبل از آنکه ماشین راه بیفتد پیاده شدند. لابد راننده نشانی را درست نشنیده بود یا اینکه آن دو نفر لوده آدرسشان را اشتباه گفته بودند. یا مثلا اینکه سرما آنقدر آن دوتا را اذیت کرده بود که به محض ترمز زدن ماشین بی آنکه مقصدشان را بگویند سوار شده بوند و بعد که راننده پرسیده بود کجا؟ فهمیده بود مسیرشان جایی است که او به آنجا نمی رود.
ماشین بعدی هر دو را سوار کرد. چند متر جلوتر که من ایستاده بودم باز ماشین ترمز کرد. نمی دانم چرا ولی انگار دوست نداشتم با آن دو تا احمق همسفر شوم. به راننده که پیرمردی نحیف اما تر و تمیز و مرتب بود گفتم: «سر معلم» . اشاره کرد که بنشینم. نشسته و ننشسته یکی از آن دو تا که نزدیک من نشسته بود گفت: «بیا بالا. معلم، شاگرد, استیودنت ...» جوری نگاهش کردم که بفهمد خیلی مسخره س اما مثل اینکه موفق نشدم.
ماشین چند متری حرکت کرد.صدای تار، بلندگوهای عقب ماشین را از جا کند. انگار تازه یخ دو تا لوده باز شده بود. اول زیر لب مقداری جفنگ به هم گفتند. پیرمرد که مشخص بود توی حال و هوای دیگری جز اتفاقات داخل ماشین است به بغل دستی که پیش از ما سوار شده بود گفت:« بسطامیه ها» بغل دستی فقط سری تکان داد.
بسطامی شروع نکرده بود به خواندن که باز بغل دستی من لودگی از سر گرفت : «بگو که گل نفرستد کسی به خانه ی من ...» این را تقریبا بلند گفت. جوری که داشتم از کوره در می رفتم اما این بار نگاهش نکردم. بسطامی شروع کرد. خیلی وقت بود صدایش را نشنیده بودم. تازه داشت صدایش به دلم می نشست که عربده آن یکی که دورتر به من نشسته بود بلند شد: «آقا شریعتی رو می ری بالا دیگه؟» و همه ما که حتا یک بار خیابان تخت طلووس را تا آخر آمده بودیم می دانستیم که ته این خیابان که به شریعتی می خورد به طرف چپ یکطرفه است. پیرمرد جواب داد: «نه، مگه نمی خوای بری حسینیه ارشاد؟» لوده ی اولی گفت: «نه، همون خیابونه که می خوره به عباس آباد می رم.» باز همه ما می دانستیم که عباس آباد موازی تخت طاووس است. پیرمرد گفت: «یعنی چهارراه قصر؟» لوده ی دومی گفت:« آ باریکلا، همون جا!»
داشتم به این فکر می کردم که این احمق ها کجا می خواهند بروند که صدای بسطامی قطع شد. پیرمرد دستی در داشبورد پرایدش کرد و کاستی دیگر درآورد. این بار هم قبل از اینکه صدای خواننده دربیاید، معرفی اش کرد: «بدیع زاده است.» و «شد خزان» قوامی خواند. آمدم لب باز کنم بگویم قوامی است نه بدیع زاده که پیرمرد گفت:« نه راستی قوامیه!» 
دوباره صدای خش دار لوده دومی درآمد: «چهار راه قصر می ری دیگه حاجی؟» پیرمرد خندید و گفت:« می دونی زندان قصر کجاست؟» لوده جوابی نداد. پیرمرد رو به بغل دستی اش کرد و گفت:« شما می دونی؟»
-          بالای سربازه دیگه
-          آره، نه می دونی کی اونجا بوده؟
-          نه؟
-          دکتر مصدق
-          من فکر می کردم مصدقو تو احمد آباد زندونی کردن
-          آره، ولی تو مدتی که محاکمه می شد، زندان قصر زندانیش کرده بودن
تو همه ی این مدت دو تا لوده داشتن درباره اتوبانای دو طبقه ی شانگهای حرف می زدن. یکی به اون یکی می گفت چینی ها از ایرانی ها تنفر دارند: «یکی از دوس دخترام وقتی فهمید ایرونی ام بهم گفت fuck away. بعدش م زد بهم» 
نزدیکای «سرمعلم» به راننده ی مشتی تاکسی گفتم:« من پیاده می شم» پول را قبل از اینکه کنار بگیرد دادم. 300 تومان سرراست. وراندازش کرد و گذاشتش زیر محافظ پارچه ای روی داشبورد. نگفت خدا برکت بده. کنار کشید و ترمز کرد. من و جلویی پیاده شدیم. داشتم پیاده می شدم که از آینه نگاهم کرد و گفت: «ببخشید اذیت شدید» و من که لال مونی گرفته بودم فقط لبخندی از سر احترام زدم و پی کارم رفتم.
پ.ن: در خیابان های یکطرفه اتفاق های زیادی می افتد. من 4 سال است که تخت طاووس را تا معلم می آیم. اما تا امروز اینقدر یکطرفه بودن تخت طاووس و شریعتی بهم حال نداده بود.

تاملاتي در باب آثار نمايشي/1

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Mon, 27 Oct 2008 10:21:00 +0000

مطلبي از دوست ارجمند و روزنامه نگار موفق «مصطفا قوانلو قاجار» در وبلاگ شخصياش باعث شد چند روزي دوباره به «نظريه فيلم» و تئوري هاي مرتبط، همچنين نظريه هاي ارتباطات و رسانه بازگردم. متن زير حاصل تاملات اين دوره چند روزه است.

نقد نقد رسانه اي

هنوز جاي بحث دارد كه برنامه هاي نمايشي در مديوم «تلويزيون» آيا در مقوله «نقد نمايشي محض» مي گنجند يا نه؟ به عبارت ديگر آيا سريال هاي تلويزيوني از آن منظر كه فيلم هاي سينمايي يا نمايش هاي صحنه اي قابل نقد هستند، ظرفيت نقد هنري دارند يا بايد از منظر دانشي جديد به آنها نگريست؟

اگرچه معتقدم در عصر «ميان ژانر» يا «پساژانر» در حركتيم و كاربرد و تاثير ژانرها در يكديگر به امري معمولي و باورپذير بدل شده است اما اينجا مي خواهم به بازبيني و رمزگشايي از غلط خواني هاي اين تاثيرها و كاربردهاي ميان ژانري بپردازم. به بيان واضح تر مي كوشم تا در مجالي مختصر مشخص كنم: «آيا منتقد در مواجهه با يك برنامه نمايشي در مديوم تلويزيون مي تواند با ابزار نقد ژانري ديگر -به عنوان مثال رسانه- به نقد اثر نمايشي تلويزيوني بپردازد؟» در گام نخست و در قاموس متخصصان رسانه همانكه مشخص شود تلويزيون يك «مديا» يا «وسيله ارتباط جمعي» است، پاسخ سئوال روشن مي شود و در جواب مي آيد:«بله». اما وقتي دايره بحث را وسيعتر كرده و به ويژگي هاي نمايشي يك توليد تلويزيوني اشاره كنيم شايد نياز باشد صاحبنظران محترم رسانه با تامل بيشتري به پرسش، پاسخ دهند.

كارشناسان رسانه هر نوع وسيله ارتباط جمعي و حتي غير از آن را به ميدان «شكل و محتوا» بدل مي كنند. سراغ تحليل و تفسير مي روند و اجزاي هر «اثر» را به مثابه يك «پيام» تشريح مي كنند. ورود هر مولفه به وادي رسانه در بطن خود مجوزي است تا رويكرد «تحليلي-تفسيري» به كار آمده و «اثر» جولانگاه نظريه هاي ارتباطي و «پيامي» شود. اما اين گروه از صاحبنظران بايد توجه كنند كه پيكان نقد آنها چه مقصدي را هدف گرفته است و آيا نمايش به مثابه «اثري هنري» قابليت نگاه تفسيرمدارانه دارد؟ به طور كلي بسياري از آثار نمايشي «داستاني»اند و به «درام» ربط مستقيم دارند. اگر چه برخي نظريه پردازان نظير «روبر برسون» بر تفكيك ماهوي آثار نمايشي و سينمايي تاكيد كرده اند اما بسياري نيز نظير «مارتين اسلين» معتقدند: «هر دو هنر سينما و تئاتر زيربنای مشترکی دارند و آن درام است.» در هر دو نگاه اما يك چيز مشترك است و آن پذيرفتن واژهاي به نام «هنر» يا «Art» و شمول آن بر تئاتر و سينما است. آثار نمايشي تلويزيوني نيز اگرچه در مديومي تازه ارائه مي شوند اما بن مايه هاي خود را عمدتا به لحاظ نمايشي از تئاتر و سينما گرفته اند. به آن معني كه در مولفه هاي نمايشي -مثلا در بازيگري- تافته اي جدا بافته ارائه نكرده اند. نمونه بارز اين موضوع را مي توان در آثاري موسوم به «تله تئاتر» جست وجو كرد. اين ژانر به شدت عجيب و پيچيده، خود محل مناسبي براي تطبيق داده هاي نظري پيرامون سينما و تئاتر است. براي نمونه تله تئاتر «صداي انساني - Human Voice» نوشته«ژان كوكتو»، ساخته«توكچوف» ساختاري كاملا پيچيده داشته و دائم ميان مرزهاي سينما و تئاتر در حال حركت است. خود من نخستين باري كه اين اثر را ديدم به طور كل در اين فكر بودم كه به تماشاي يك فيلم نشسته ام. بازي «اينگريد برگمن» در ميانسالي نيز به اين طرز نگاه من كمك مي كرد. درامي محكم، ميزانسن هاي متنوع، ديالوگ هاي عميق، مونتاژ غافلگيركننده و بازي روان و دراماتيك، مجموعه اي را پديد مي آورد كه شايد در يك نظر به هر چيز شبيه باشد جز توليدي تلويزيوني. داستان يا به عبارتي درام اين تله تئاتر به گونه اي است كه در انتها هيچ پيام مشخصي به مخاطب نمي دهد و در مجموع هدفي جز «لذت» بيننده را دنبال نمي كند. چيزي كه در نگاه هنرمندان به ويژه هنرمندان «مدرن» به عنوان غايت هنر مطرح مي شود. من مطمئنم اگر متخصصان رسانه با اين تله تئاتر مواجه شوند براي ارائه نظريات رسانه اي يكسر خلع سلاح اند و چاره اي ندارند جز آنكه در فرآيند لذت به دنبال مكانيسم هاي انتقادي بگردند. در نمونه هايي اينچنين كه در آثار سينمايي و نمايشي كم نيستند، چگونه مي توان از تاثير پيام بر مخاطب سخن گفت حال آنكه دركل پيامي در كار نيست. چگونه مي شود در مواجهه با اين آثار از جملاتي نظير: « آيا بهتر نبود كارگردان...» يا «نويسنده متن بايد...» استفاده كرد؟

يا در نمونه اي ديگر مي توان به پخش برخي فيلم هاي سينمايي از تلويزيون اشاره كرد. فرض كنيم صدا و سيما مانند بسياري از شبكه هاي تلويزيوني جهان به اين نتيجه برسد فيلم «سگ آندلسي» بونوئل را نمايش دهد. كدام متخصص رسانه اي به خود اين اجازه را مي دهد تا به كنكاش در شيوه هاي تاثير پيام اين فيلم بر مخاطب بپردازد؟ آيا در اين فيلم چيزي به نام «پيام» وجود دارد؟

با اين وصف سريال هاي تلويزيوني تنها آثار نمايشي هستند كه براي ارائه نظريات ارتباطي مجال مي يابند. به طور خاص سريال هاي موسوم به «روتين» يا هرشبه به اين دليل كه با بيننده عامتر سروكار دارند نمونه هاي مناسب و دست وپا بسته تري اند. نوع اين آثار به خاطر پرداختن به مسائل و موضوعات عيني و اجتماعي نيز خود خوراك خوبي به صاحبنظران ارتباطات مي دهند. به طور كلي سريال هاي تلويزيوني مرزهاي ميان واقعيت و هنر را در هم مي نوردند و اين به هم تنيدگي باعث مي شود تا حدي از خاستگاه اوليه خود فاصله بگيرند. دخل و تصرف در واقعيت در اين نوع از آثار نمايشي در حداقل خود قرار گرفته و آنچه بر صفحه تلويزيون نقش مي گيرد، برشي خام دستانه يا فرصت طلبانه از اتفاقاتي است كه در دنياي پيرامون رخ مي دهد. خوشامد يا اكراه از موضوع نمايشي اين آثار نيز به ميزان نزديكي بيننده به واقعيت يا دسترسي به مضمون اتفاق مي افتد حال آنكه يكي از مولفه هاي درخشان لذت از هنرهاي نمايشي اصل غافلگيري است. با اين همه آن بخش از توليدات تلويزيوني كه در رسته آثار نمايشي مي گنجند با ابزار نقد نمايشي قابل نقدند و هر مولفه اي كه منتقد را از اين نقطه دور كند به ضعف در بنيان هاي نمايشي آن اثر تلويزيوني بازمي گردد.

نظريه پردازاني نظير «مارشال مك لوهان» معتقد به نوعي تمايز ماهوي ميان رسانه اي مانند تلويزيون و ديگر رسانه ها چون كتاب هستند و از اين مسير به تفكيك جنسي از نوع «گرم و سرد» ميان رسانه ها مي پردازند. در اين وادي مك لوهان تلويزيون را رسانه اي سرد مي داند كه حضور مستبدانه اش باعث تيرگي و سردي ارتباط در نهادهاي اجتماعي مي شود، اما به زعم من وي نيز چون هر فرد رسانه اي به ظرفيت هاي نمايشي اين رسانه توجه نكرده است. در مقابل اين وجه تمايز تلويزيون ابعاد تجانس بسياري از بعد «نمايشي-هنري» با ديگر هنرها دارد و به همين دليل واضح نمي توان ميان نقد و تاويل آثار تلويزيوني با ساير آثار نمايشي نظير فيلم و تئاتر تفاوت بنيادي قائل شد. اگرچه اين تاكيد نافي تفاوت ژانرهاي تلويزيون در مقابل دو حوزه نمايشي ديگر يعني سينما و تئاتر نيست.

به اين ترتيب مي توان گفت اگر چه تلويزيون به عنوان پديده اي گسترده و فراگير در ابعاد و عناصري چون خبر، انتشار اطلاعات و ارتباطات، رسانه است اما در حوزه پخش آثار نمايشي تنها به عنوان يك دستگاه پخش عمل مي كند و در اين رابطه با سن تئاتر و دستگاه هاي پخش فيلم و ويديو شباهت هاي بسياري دارد. بنابراين نمي توان به صرف انحصار توليد و پخش آثار نمايشي از تلويزيون با سازوكارهاي نقد رسانه اي به بررسي اثر نمايشي تلويزيوني دست زد. شايد بهتر اين باشد كه ابتدا مشخص كنيم هنر به ويژه هنر مدرن از اساس رسانه هست يا نه؟

ترجمه ای از چارلز گینگزلی

e.safapour@gmail.com (احسان صفاپور) — Sat, 23 Aug 2008 13:06:00 +0000

با «چارلز کینگزلی» شاعر و نویسنده پرآوازه انگلیسی از طریق مجله الکترونیک Poem Hunter آشنا شدم. متاسفانه در ایران هیچ سند قابل اتکایی درباره آثار این چهره بزرگ ادبیات غرب به دست نیاوردم. تنها در منابعی اندک در قالب کلمات قصار نام چارلز کینگزلی را دیدم که آنهم چیزی از آثار دیگرش به دستم نداد.
در اینجا ترجمه ام را از یک شعر او می آورم و در آینده چندتایی دیگر. این شعرها در مجموعه ای نسبتا بزرگتر تحت عنوان«وحشی شمال شرقی» به صورت کتاب درخواهد آمد. این شعرها در مجموعه شعرهای کلاسیک Poem Hunter آمده بود. طبیعی است که جز اینها مجموعه دیگری از او را در قالب «شعرهای رایگان اینترنتی» ندیده باشم. او شاعری مطرح و جریان ساز در ادبیات انگلستان است و شعرهایش در موزه ها و کتابخانه های معتبر دانشگاهی نگهداری می شود.

Dartside 1849

من آنچه را تو با برگ های سبز می گویی
نمی توانم بگویم
آنچه می گویی را
نمی توانم بگویم
اما می دانم
روحی در تو نفس می کشد
و امروز
یک جهان در توست.

آنچه می گوئید را
نمی توانم که بگویم
صخره های گلگون!
اما می دانم
روحی در شمایان است
و جهانی در شماست
امروز

نه
نمی توانم آنچه می گویی
بگویم
رود گلال!
نمی توانم بگویم
آنچه را تو بازمی گویی
اما می دانم روحی در تو نیز
نفس می کشد
و جهانی امروز
سخن می گوید.

سبز است
ایمان و راستی
رز
به رنگ عاشقی و جوانی
و اخرایی
خاک سرشار.
زمین دلاویز
مؤمن،
جوان و سرشار است
و پیش از هر آرزو
روز عروسیش
باید که سر برسد.
و تو باید بدانی
سنگ ها چیستند و رودخانه ها
و پشت نجوای جنگل ها
چه صدایی است؟