محمد حقوقی بازمانده ی نسلی است که گاهی گمان می برم در ادبیات ایران چونان این نسل تکرار نخواهد شد. نسلی پیگیر و آتشین و به راستی پر کار و عاشق ادبیات به ویژه شعر. حقوقی که بیش از آنکه شاعر باشد، ناقد شعر است، بدون هیچ گونه شک و شبهه ای از بزرگترین و برجسته ترین معرفان شعر نیمایی و پسا نیمایی به جامعه خود، در طی دهه های گوناگون است. در حضور شاعرانی چون منوچهر آتشی، احمد شاملو، فریدون مشیری، فروغ فرخزاد، سهراب سپهری، مهدی اخوان ثالث، نادر نادرپور، یدالله رویایی و دیگرانی که چنان سرگرم شاعری بودند که کمتر بر پیکر شعر خود و دیگران تیغ نقد بر می کشیدند، وجود امثال محمد حقوقی به جد غنیمتی گران سنگ بوده و هست. نسلی که تلاش حداکثری خود را برای ورود شعر به عرصه های اجتماعی و سیاسی صرف می کرد رویین تنی چون حقوقی نیاز داشت تا به فاصله ای درخور ایستاده و عملکرد این شاعران را با چشمانی تیز بنگرد. آنچه از وی در دست ماست هم اکنون گواه آن است که در نسل حقوقی، کمتر فردی چون وی در حوزه ی نقد و نظر شعر موفق و به عبارتی چهره شده است.

حال که خبر وخامت وضع جسمانی وی روی خروجی خبرگزاری ها آمده، باز به این فکر می کنم که مبادا با کم شدن این چهره از شهر شاعران، بخش دیگری از پیکره ی فرهنگ ما جدا شود و تنها به خاطرات پیوند بخورد؟ مبادا حقوقی برود؟ برود و دیگر او که هیچ، سایه ای از او هم در میان ما نباشد؟ چنین مباد.

خبر وخامت حال حقوقی

صفحه ی محمد حقوقی در ویکی پدیا

...............................................................................

این بار هم زورمان به تقدیر نرسید. حقوقی از شهر شاعران کم شد. چه شب دلگیری شده امشب. آسوده بخواب محمد حقوقی و نظاره مان کن در این شب های گرم و تفتیده از ناجوانمردی.

خبر درگذشت محمد حقوقی